
Hoe waar….Vandaag belde Y, en hij klonk na lange tijd oprecht geïntresseerd in me. We zijn gaan lunchen het was “ouderwets” gezellig en hij deed echt moeite. Maar toch heb ik de aangenomen afstandelijkheid behouden, ik kan denk ik diep van binnen ook niet meer niet afstandelijk zijn. Volgens mij had hij het door maar ik denk dat hij er niks achter zocht. Toen zijn Blackberry weer eens afging, keek ik naar hem en dacht ik “Zal ik het zeggen?”. Passief agressief als ik ben heb ik uiteraard niks gezegd…
Ik denk dat ik nog een aantal keer flink de deur in mijn gezicht moet krijgen voor ik definitief afscheid van Y kan nemen, ik vraag me af waarom hij bij me blijft. Hij is aantrekkelijk , hij verdient goed en er zijn genoeg vrouwen die bereid zijn om te doen wat hij wilt. En ja die wetenschap doet pijn, het feit dat er vrouwen in zijn leven zijn die het wel willen doen, hij laat het me regelmatig weten….Waarom verspilt hij nog steeds zijn tijd aan iemand als ik? Iemand die hem dat weigert?
